Column: Mens

Column: Mens

Hoe goed ik ook mijn best deed om boos te worden op minister Grapperhaus: het lukte niet.

Sterker nog: ik kreeg gaandeweg medelijden met de beste man. Medelijden, omdat Grapperhaus behalve politicus ook gewoon mens is. En mensen maken fouten, doen de gekste dingen. Dingen die niet altijd per se goed of slecht hoeven te zijn. De mens is er in alle soorten en maten. Daarnaast staan mensen erom bekend dat ze regelmatig poepen en plassen.

Zo ingewikkeld is het allemaal niet.

Ferdinand lijkt me een aardige vent, ook al ken ik hem niet persoonlijk. Of hij goed is als minister van Justitie? Geen idee. Ik volg het allemaal niet meer zo. Met de komst van partijen als 50PLUS en DENK ben ik afgehaakt, die kan ik gewoon niet serieus nemen – en ik wil de politiek graag serieus kunnen nemen. Anders kunnen we net zo goed meteen stoppen met stemmen en doorgaan als bananenrepubliek.

Ferdinand is een goeie vent, dat kan haast niet anders. Hij besloot te gaan trouwen en nodigde een bescheiden gezelschap uit. In de bosjes lag een kansloze fotograaf, wachtend op het moment dat iemand een hand op Ferd’s schouder zou leggen. Een moment waarvan je weet dat die er komt op een bruiloft – maatregelen of niet. Dus kwam dat moment er ook. Een hand op het grijze jasje van Ferdinand Grapperhaus. Hoe lang weten we niet. Een seconde, misschien. Misschien twee, misschien vijf.

Oké: Ferdinand had moeten weten dat hij als publiek figuur doelwit zou kunnen worden van riooljournalistiek. Die kans is tegenwoordig erg groot. Er is altijd wel iemand die jou het liefst kopje onder ziet gaan. En er zijn een heleboel mensen die alles voor waar aannemen. Zelfs als het in de Telegraaf staat. Nadenken is niet meer van deze tijd. Je mening uitspugen – ook al raakt die kant noch wal – is veel populairder.

Dus moet die fotograaf gniffelend in de bosjes hebben gelegen, met de gedachte: zo makkelijk is het anno 2020 om iemands carrière om zeep te helpen. Het enige wat je nodig hebt is een camera en een Twitter-account.

Intussen had Ferdinand vermoedelijk de dag van zijn leven. Even weg van het pluche. Even weg van alle vermoeiende vergaderingen. Weg van het Haagse gesteggel over allerhande wereldproblematiek. Ook een minister wil wel eens trouwen, heeft ook zo zijn behoefte aan een partner. Behoefte aan iemand bij wie hij na het zoveelste coronadebat zijn ei kwijt kan. Dat is heel gezond.

Dat is heel menselijk.

Ja, in theorie had Ferdinand een lokale uitbraak kunnen veroorzaken. Natuurlijk. Had gekund. De kans daarop was nihil, maar goed. Hij gaf wat dat betreft het verkeerde voorbeeld, hoewel ik me afvraag hoe het er op andere bruiloften aan toe is gegaan de voorbije maanden. Daar zijn geen beelden van. Daar lag geen kansloze paparazzi in de heg. We moeten allemaal maar geloven dat iedereen een keurig en voorbeeldig burgertje uithangt, vierentwintig uur per dag, driehonderdvijfenzestig dagen per jaar.

Ik geloof daar persoonlijk helemaal niets van.

Ik zal de hand in eigen boezem steken. Laatst kwamen mijn vader en zijn vrouw op bezoek. Ik gaf mijn vader een high five. Stevig, als mannen onder elkaar. Zo doen wij dat al sinds ik weet wat een high five is. Ja, misschien ben ik besmet. Waarschijnlijk niet. Ik ben vooral gewoon mens. Net als Ferdinand Grapperhaus.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg