Column: Mijdrecht

Column: Mijdrecht

COLUMN – Mijdrecht is niet het meest boeiende dorp op aarde. Je kunt er wonen. Maar er leven is wat anders. Zelfs een vluchteling uit het altijd onrustige Burkina Faso of het schietgrage Siërra Leone vraagt na een nachtje Mijdrecht of ie nog pijlsnel kan omboeken.

In Mijdrecht val je overal net buiten. Net buiten het heerlijk decadente Gooi en net buiten het kunstmatig opgewaardeerde Amsterdam-Zuid. Je zou een vrolijk mens kunnen zijn met een gezonde blos op je wangen. Je zou van het bruisende leven kunnen genieten. Je zou op ieder verjaarsfeest ontzag inboezemen. Je zou jaloers worden aangekeken tijdens het winkelen in de P.C. Hooftstraat. Maar ja, je woont nou eenmaal in Mijdrecht.

De Loosdrechtse plassen en de Vinkeveense plassen liggen in de buurt. Mijdrecht heeft geen plassen. Alleen als het hard heeft geregend. Dan hebben de inwoners nog een beetje het gevoel dat ze erbij horen.

Na een warm welkom in het Mijdrechtse rijtjeshuis bleek dat ik de enige was die pakjes onder het plastic boompje had gelegd. We begonnen het diner met een stuk zalm en na een fles rode wijn ontstond er een verplicht pauze gesprekje voor het hoofdgerecht. De man aan tafel vertelde dat 26 van de 27 EU- landen reeds waren begonnen met vaccinatie. “Behalve Nederland. We zijn spuit elf”, riep hij lachend om z’n eigen grapje.

Het viel hem ook op dat er de laatste tijd zoveel moeders boodschappen deden voor hun bijstand dochter bij de Mijdrechtse Albert Heijn. “Wie staat er altijd voor je klaar, dat is toch je moedertje”, zong hij plots uit volle borst en wij doken weg voor de aerosolen. En net toen hij begon te vertellen dat ie alleen nog vegaburgers ging eten in het nieuwe jaar kwam de gevulde kalkoen binnen samen met gestoofde peertjes en garnalenkroketjes.

Na het dessert, de cadeautjes en wat sterke verhalen kon ik neerstrijken op een kinderbedje met m’n tenen klem tussen de spijltjes. ‘s Nachts werd ik wakker van een ondergronds gerommel. Er rijdt geen metro in Mijdrecht dus moesten het wel mijn ingewanden zijn die een veldslag leverden tegen het kerstdiner. Ik zocht op de tast naar de wc. Het rare van het menselijk lichaam is dat, als je weet dat de wc binnen bereik is, de drang steeds groter wordt. Zwetend van geluk nam ik plaats op de bril. Ik perste en hoorde een luide ‘klonk’. Ik keek achterom en zag een garnalenkroketje drijven. Ik trok door om de boosdoener weg te spoelen.

Nou hebben alle huizen in Mijdrecht een energiewijzer voor gas elektra en water. Vooral met dat laatste zijn ze rete zuinig. Het reservoir wordt minimaal gevuld met water. Na drie keer doortrekken dreef het eigenwijze garnalenkroketje er nog steeds. Ik kreeg het plan om hem voor de afvoerpijp te loodsen dus duwde ik met m’n wijsvinger op z’n bruine rug. Om hem van richting te veranderen moest ik ‘m flink onderwater duwen. Het kroketje vocht terug. Door de opwaartse druksprong hij onder m’n vinger omhoog bijna uit de pot. Met een katachtige reflex greep ik ‘m. Ik vierde mijn overwinning door met m’n kroket grijphand te salueren tijdens het wegspoelen voor z’n laatste reis.

De volgende morgen, op weg naar huis, zag ik op een stil pleintje een eenzame wipkip staan. “Van gevulde kalkoen naar een lege kip”, mompelde ik in mezelf. Ik stopte de auto liep naar de wipkip en ging erop zitten. Jeugdherinneringen deden me glimlachen. Het leven was mooi. Zelfs in Mijdrecht.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers