Column: Negeren

Column: Negeren

COLUMN – Een jaar zonder Top 2000. Je moet het maar kunnen.

In 2018 schreef ik in Metro dat Bohemian Rhapsody van Queen zijn beste tijd heeft gehad als opperhoofd van de Top 2000. Een smakeloos betoog, dat een hoop reacties losmaakte. Met name in familiekring. Ik kreeg de lachers op mijn hand. Feitelijk gezien was het niemand het met mij oneens – of men durfde er niet openlijk tegenin te gaan. Dat kan ook.

Als sinds 2005 neem ik mij voor de Top 2000 te negeren. Om niet te stemmen. Om niet naar de bijbehorende quiz op tv te kijken, om in de laatste week van het jaar gewoon cd’s te draaien.

Ieder jaar weer mislukt dit voornemen. Eigenlijk is de Top 2000 gewoon een verslaving, een drug. Je doet je best om Sky of 538 te selecteren op de display van de autoradio, maar eindigt toch altijd weer bij die vermaarde eindejaarslijst.

Er is in de afgelopen vijftien, twintig jaar niet zo gek veel veranderd. Het uitgangspunt is nog steeds hetzelfde: je laat het volk bepalen wat de beste popmuziek aller tijden is, en daarvan draai je een week lang de tweeduizend populairste platen. Non-stop, dag en nacht. Ooit begon de uitzending ergens halverwege Tweede Kerstdag, inmiddels kun je al tijdens het verorberen van de kerststol op 25 december genieten. Sterker nog: dit jaar start de uitzending al aan het einde van Kerstavond, om twaalf uur ’s nachts.

“Omdat we dan meer lekkere lange albumversies kunnen draaien”, aldus de zendermanager van NPO Radio 2. Of omdat ze gewoon wat meer tijd hebben om reacties voor te lezen, dat kan natuurlijk ook. Aangezien het café gesloten blijft zullen mensen naar verwachting massaal via de digitale kanalen gaan reageren. Zodat je weet dat ook Mien uit Meppel helemaal gek is van Rod Stewart, omdat ze haar grote liefde Peter leerde kennen in 1975, het jaar dat Sailing een grote hit was.

Het is me wat.

Ik zie niet veel verschil met vijftien jaar geleden. Behalve dat het Radio 2 van nu niet te vergelijken is met het Radio 2 van toen. De transitie van kneuterig naar hip en modern is de beste transitie die ik ooit heb gezien in radioland. Méér dan geslaagd. Toen Sander de Heer in 2008 begon met de ochtendshow, klonk er protest. Sander zou te veel achtergrondmuziekjes gebruiken tijdens de presentaties, waardoor de luisteraars niet alles konden verstaan.

Veelzeggend. Het publiek was blijkbaar aardig op leeftijd, gezien de gehoorproblemen. Als je Sander de Heer loslaat in de huidige programmering dan zou je meteen merken: die hoort niet in het rijtje thuis. Niet vanwege zijn kwaliteit, maar vanwege het simpele feit dat hij en de zender de afgelopen vijf jaar uit elkaar zijn gegroeid.

Bert Haandrikman idem dito. Hans Schiffers zou misschien nog kunnen, als een soort van vreemde eend in de bijt. 

Afijn: ik heb me dit jaar wederom voorgenomen om niet te gaan luisteren. In dat geval zullen de nummers waarop ik heb gestemd aan me voorbij gaan. Roemloos. Wonderwall van Oasis, Eyes Without A Face van Billy Idol, Don’t You (Forget About Me) van de Simple Minds. Ik ga het proberen: de Top 2000 negeren. Met de nadruk op proberen. Ik denk dat ik me, nog voordat de koning zijn toespraak heeft gehouden, hopeloos overgeef.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg