Column: Onbezorgd

Column: Onbezorgd

COLUMN – Ik heb me laten verleiden tot een jaarabonnement op NRC Handelsblad. Op dag twee ging het mis.

Geen krant. Terwijl ik die ochtend nog digitaal had bevestigd de allereerste te hebben ontvangen, maakte de euforie op dag twee plaats voor teleurstelling. Het werd zes uur, de bezorg-deadline van half zeven naderde gestaag – hoewel ik eigenlijk om half vijf al onrustig werd, aangezien het eerste exemplaar rond half vier was bezorgd.

Alle topjournalistiek ten spijt; het genot van een krant valt of staat met de kwaliteit van de bezorging.

Ja, natuurlijk was er nog de digitale reddingsboei. Wie anno 2021 een abonnement neemt op een dagblad krijgt daarbij onbeperkt toegang tot de artikelen op de website. Dat zijn dezelfde artikelen die ook in de papieren variant staan. Maar juist die fysieke krant heeft zo zijn charme. Lekker bladeren, wapperen met de pagina’s. De plof op de deurmat, het extra magazine op zaterdag. De kreukels die langzaam maar zeker verschijnen in het aanvankelijk gladde papier.

En: als je dagelijks aardappels schilt heb je niet veel aan een gebruikersnaam en een wachtwoord – maar dat was niet mijn overweging om een abonnement te nemen.

Zelf heb ik jarenlang De Telegraaf bezorgd. Van begin 2002 tot ergens ver in 2005. De Telegraaf is een ochtendkrant, dus stond ik elke ochtend rond vier uur naast mijn bed. Kleren aan, snel wat eten en op naar het depot. Drie jaar lang, zes dagen per week. In weer en wind. Van code rood had nog nooit iemand gehoord. Op maandag vloog ik door de straten, op zaterdag moest ik soms moeite doen het voorwiel op de grond te houden. Met een uitgeprint Word-bestand bewaakte ik het overzicht. De depothouder kraste soms iets door, of krabbelde er – nauwelijks leesbaar – een huisnummer bij, wat ik dan na schooltijd weer verwerkte in het document.

Natuurlijk: het ging wel eens mis. Sporadisch. Als de wekker dagelijks om vier uur gaat, ja, dan ligt vermoeidheid op de loer. Plus natuurlijk het gevaar van de routine. Na verloop van tijd kende ik de route uit mijn hoofd, maar voor je het weet is een krant bij nummer tien bezorgd in plaats van twaalf – en dat corrigeer je niet zomaar even, tenzij ie is verdwenen in zo’n typische groene PTT brievenbus. Dan maak je met wat geïmproviseerd hengelwerk nog een schijn van kans.

Ik vond het een geweldige (bij)baan. Een uurtje per dag lekker fietsen en daar ook nog eens – naar maatstaven – leuk mee verdienen. Vakkenvullen leek me verschrikkelijk, ik heb een hekel aan de supermarkt. Die paar pechvogels die in al die jaren, door mijn toedoen, ontwaakten met een lege deurmat, voor die mensen wil ik mijn excuses aanbieden. Ik weet nu dat niets vervelender is dan wachten op een onbezorgde krant.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg