Column: Oud en Nieuw

Column: Oud en Nieuw

COLUMN – Nationaal politiecommandant Willem Woelders meldt dat de politie het in de nieuwjaarsnacht druk heeft gehad, maar dat het nergens echt uit de hand is gelopen. Hoe ging dat liedje ook alweer? ‘Willem, wordt wakker’.

Welkom in het land der blinden. Je zou denken dat Willem getroffen is door een lawinepijl. Midden tussen z’n ogen. Dat Willem toe is aan een witte stok met rode randjes plus een attente blindengeleidehond. Man, man, man. Het leek op sommige plaatsen of de Derde Wereldoorlog was uitgebroken. Alsof een bulderend afweergeschut op denkbeeldige bommenwerpers schoot. Grapperhaus had nog wel een vuurwerkverbod afgekondigd. En er zou worden gehandhaafd.

Grapperhaus. Onze nationale schoonmoeder-knuffelaar. Die denkt echt dat die rottige rotjes jochies naar hem luisteren. Nog nooit is er in het buitengebied zoveel vuurwerk afgestoken en nog nooit zijn er zo weinig handhavers gezien. En daar zit meteen de crux. Handhavers moeten handhaven. Maar handhavers handhaven niet. Waarom handhaven handhavers niet. Handhavers willen niet handhaven. Handhavers kunnen niet handhaven. Handhavers proberen ook niet te handhaven. Agenten die voor schaaltje 8 soms hun leven in de waagschaal stellen. Om op te treden tegen een stelletje mafklappers. Met kans op karatetrappen en uitgestort hoon.

De overheid heeft een modderfiguur geslagen. Ze is het gezag kwijt. Anarchie komt nu wel heel erg dichtbij. Dat krijg je ervan als je verbod op verbod op lockdown, op vaccinatiedwang, op klimaat-gelul uitvaardigt. Dan luistert er in no-time niemand meer naar je. En al dat verschrikkelijke geweld naar hulpverleners. ‘Onacceptabel’, roepen de commandanten. Een ding is zeker. De drempel om geweld te gebruiken is lager geworden.

De politiemacht is verworden tot een ketting van aan de broekriem ongebruikte handboeien. Het gezag is gedaald tot onder de gordel. Die arme politie. Veel te aardig veel te hoffelijk veel te fatsoenlijk. Fijn voor burgers die ook hoffelijk en fatsoenlijk zijn. Maar aan brave agentjes heb je niks in een wereld van bloedzuigers. Dan moeten oom agent en Bromsnor veranderen in een vechtmachine. Wapenstok in de knuist en slaan met die banaan.

Dan schakelen we nu over naar het Friese dorpje Burdaard. Je denkt die frisse Friezen met hun blozende wangen. Maar laat daar nou op nieuwjaarsnacht net de pleuris zijn uitgebroken. Relschoppers, politie met traangas, you name it. Welkom in de Friese hel. Andere onderwereld-dorpen zijn; Marrum, Tzummarum, Kollumerzwaag. Veel plezier daar.

Opnieuw vierden we dus Oud en Nieuw. Ik moet eerlijk bekennen dat ik meer van het oud ben. Liever geen Oud en Nieuw, maar Oud en Oud. Ik heb iets met oud. Het liefst laat ik alles bij het oude. Ik ruik aan oude stoffige boeken. Ik snuffel aan oude kaas. Ik rij in m’n oude Jaguar en snuif stiekem aan oude sigaren. ‘s Avonds mijmer ik over die goede oude tijd. Voor de corona. Voor de lockdown. Voor de avondklok. Waar respect heerste en geen ambulance broeders werden gemolesteerd. Waar politie niet met vuurwerkbommen werd bekogeld. Waar we scrabbelden op oudejaarsavond. Ach, vroeger was echt niet alles beter. Ik word alleen een ouwe lul.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers