Column: Psycho

Column: Psycho

COLUMN – In Amsterdam liep vroeger een rare man door onze straat. Hij brabbelde wat en schudde met z’n hoofd. Alsof hij steeds nee zei tegen het leven.

Dan kocht ie iedere dag bij de Bruna zo’n goedkope BIC pen om iets te schrijven aan z’n moeder die dood was. Op iedere hoek van de straat schreeuwde hij de woorden van het papier. Met het hoofd in de nek. Hopende op een teken van boven. ‘De buurtgek’ noemde ze hem. Ik staarde de man altijd met open mond aan. Ik begreep het niet. Ik vond hem zielig. Als je compleet koekoek was ging je naar paviljoen 3. Het gekkenhuis van Amsterdam. Daar verbleef je in goed gezelschap achter rammelende sloten. Vaak voorgoed. Ze waren wel goed maar niet gek in die tijd.

Tegenwoordig heten psychopaten en verkrachters gewoon patiënten. Dat klinkt minder gevaarlijk. Ze verblijven in de Penitentiaire Inrichting Vught. De voormalig behandeldirecteur Erik Masthoff was daar verantwoordelijk voor het pijnlijke foutenfestival rondom monster P, de moordenaar van Anne Faber. Deze ‘modelgevangene’ werd overgeplaatst van Vught naar Fivoor in Den Dolder. Echter zonder dossier over zijn brute verkrachting van twee minderjarige meisjes zodat hij in de bossen van Den Dolder alle vrijheid kreeg voor zijn gruweldaden. En uitgerekend de blunderende Masthoff krijgt een nieuwe baan als bestuurder bij …juist… Fivoor in Den Dolder. De krankzinnigheid ten top.

Als Masthoff maar een greintje gevoel in z’n donder had gehad zou hij deze baan nooit hebben aangenomen. Te beladen, te omstreden. Maar de narcist Masthoff gaat voor eigen roem en ziet de moord op Anne Faber als een bedrijfsongeval. Over kierewiet gesproken. Hij zou op z’n blote knieën naar Wim Faber moeten kruipen en hem smeken om vergiffenis. Of zit er soms teveel psycho in deze psych.

Je zou kunnen zeggen dat Nederland leidt aan schizofrenie. Je hebt de hard werkende mens die verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden. En je hebt de overheidsmens dat elkaar kent en elkaar baantjes toebedeelt. Rechters, ministers, klimaatwetenschappers, psychiaters, dat soort volk. De hele bureaucratische bovenlaag bestaat uit Erik Masthoffjes. Machtswellustende managers zonder ruggengraat die nimmer verantwoordelijkheid nemen. Afschuiven en wegkijken. Negeren en wegpromoveren. Door en door verrot.

Ach waar maken we ons eigenlijk druk over. Zolang de vuilnis maar wordt opgehaald en de uitkering op tijd wordt betaald. We kunnen blijven ontkennen dat we in een bananenrepubliek leven. Tot we uitglijden over de schil.

Ronny Lammers

Foto: Ronny Lammers