Column: Route du Scheemda

Column: Route du Scheemda

COLUMN – Afgelopen dinsdag kreeg ik het aan de stok met een fietser. Een niet-wielrenner. De vuisten stonden op scherp maar het bleef gelukkig bij verbaal geweld.

Als het gaat om fietsroutes dan ben ik nogal voorspelbaar. Ik heb een sterke voorkeur voor het oosten van de provincie, regio Oldambt. De graanschuur van Groningen. Een streek die met name in de zomermaanden erg Frans aandoet. Vanuit de stad zijn er meerdere opties om deze omgeving te bereiken. De kortste is het via het Slochterdiep naar Slochteren en vervolgens richting Noordbroek.

Ik noem dit ook wel de ‘Route du Scheemda’. Lange, rechte wegen, met doorgaans prima asfalt. Perfect om snelheid te maken met de racefiets.

Dinsdag fietste ik dit traject voor de twintigste keer. Of het was het de dertigste? Ik ben de tel kwijt.

Op de Scheemderweg tussen Noordbroek en Scheemda passeerde ik een fietser. Een man van eind veertig, begin vijftig. Gok ik. Hij had een sportieve fiets en leunde met zijn armen op een groot ligstuur. Een aerodynamische houding, zoals je die vaak ziet bij tijdritten. Hoewel het ligstuur in dit geval vermoedelijk werd gebruikt om bij te komen van een zware werkdag.

“Hey, wel anderhalve meter afstand hé! Kan hier makkelijk!”, klonk het ineens achter me.

Ik was even flabbergasted; wat deed ik verkeerd? Waar was deze opmerking goed voor? Mijn verstand riep dat ik het lekker moest laten gaan, de adrenaline wilde verhaal gaan halen. De adrenaline won. Ik keek om en kneep in de remmen. Hierdoor kwam de man snel dichterbij. De reactie die volgde was enigszins voorspelbaar:

“Nee, je hoeft niet dichterbij te komen, blijf uit mijn buurt!”.

Ik vond het geheel nogal panisch overkomen. Oké, misschien zat er een meter tussen ons tijdens het inhalen. Dan nog: moest hier zo overtrokken op gereageerd worden?

“Misschien moet jij gewoon eens even normaal doen”, reageerde ik.

Dit was – zoals te verwachten – olie op het vuur. Ik was nu een lul. Een eikel. De andere termen ben ik vergeten. De man spuugde een keer maar dit was zo slecht dat ik het niet meereken. “Flikker toch op!”, riep ik tot slot en besloot het daar maar bij te laten. We waren Noordbroek immers pas net uit, de Scheemderweg was nog lang. De kans dat de man ook naar Scheemda ging was groot, want er zijn daar nauwelijks zijwegen. Ik keek niet meer achterom. Het geschreeuw hield een tijdje aan, maar verstomde snel in de wind en de alsmaar groter wordende afstand.

Nou, vooruit, nog één middelvinger dan. Om het af te leren.

In het centrum van Scheemda sloeg ik rechtsaf. Ik wilde terug naar de stad, maar niet via dezelfde weg, aangezien ik de man dan misschien weer tegen zou komen. Hierdoor ontdekte ik onverwachts een mooie route langs het Winschoterdiep. Hoewel die niet kan tippen aan de klassieke ‘Route du Scheemda’. Maar een beetje afwisseling op zijn tijd kan geen kwaad.

Ik heb de man met zijn sportieve fiets niet meer gezien. Wel dacht ik hem nog een keer te zien, maar dat komt omdat ik teveel films heb gekeken. Ben jij deze man en herken je jezelf in bovenstaande, dan bied ik bij deze mijn excuses aan voor mijn reactie en bijbehorende taalgebruik. Dat was niet nodig. Ik wens u oprecht het beste.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg