Column: Scherven

Column: Scherven

COLUMN – Trump is weg, het grote lijmen kan beginnen. Met een tube Bison Kit gaan we het vermoedelijk niet redden.

De inauguratie van Joe Biden was er een uit het boekje. De toespraak ging over verbondenheid – een vast ingrediënt. Ja, zelfs bij Trump ging het over verbondenheid, maar dan onderling. Trumps empathie stopte namelijk bij de Atlantische Oceaan (“let’s make AMERICA great again!”).

Obama riep “yes, we can!” en wat George W. Bush in 2000 zei weet ik niet meer, want toen was ik dertien.

Met een goede speech kun je het verschil maken. Trump maakte dat verschil, vier jaar geleden. De agressie straalde er vanaf en direct was duidelijk; met deze man moeten we de komende achtenveertig maanden rekening houden, of we daar nou zin in hebben of niet. Tekstueel gezien was de toespraak van Trump een lege huls, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het non-verbale aspect. Bovendien hebben de meeste mensen helemaal geen aandacht voor de inhoud. Het draait vooral om uitstraling. Met andere woorden: achten we degene die daar staat te raaskallen achter de katheder in staat tot grootse daden? Grootse daden kunnen zowel positief als negatief zijn.

Bij Trump was het antwoord op die vraag direct duidelijk. Bij Joe Biden wilde ik het vooral graag geloven.

Biden kon niet vaak genoeg benadrukken dat de olifant de porseleinkast had verlaten. Amerika stond in een kamer vol scherven en een man van achtenzeventig zwaaide met een tube Bison Kit. Het grote lijmen kon beginnen. De status van de democratie deed nog het meest denken aan een ingeslagen vitrinekast. Ingeslagen, niet eens zozeer door de olifant zelf; uiteindelijk waren het de muizen die compleet doordraaiden.

Joe Biden kreeg dinsdag een hete pan soep in zijn handen gedrukt. De deksel zat los.

Obama zette destijds, bij de aflossing van George W. Bush, vol in op wederopbouw. Dat moest ook wel, want overal smeulde het nog na. Trump mag dan de boeken ingaan als een halve zool, laten we de oorlogszucht van Bush vooral niet vergeten. De oorlog in Irak werd gestart onder valse voorwendselen. De zogenaamde massavernietigingswapens, die een bedreiging zouden vormen voor de wereldvrede, werden nooit gevonden. Geen spoor. Saddam Hoessein was weliswaar fout, maar was dat een oorlog waard? Is het Irak van nu een beter en welvarender land dan het Irak van 2003? Lastige vragen.

Trump dreigde vooral. Hij stak regelmatig, al dan niet digitaal, zijn handen in de lucht. Links een lont, rechts een aansteker. In de zomer van 2017 leek escalatie nabij toen Kim Jong-un de spierballentaal zat was. Iran idem dito. Uit het Kremlin kwamen vooral vrolijke geluiden. De ene lachsalvo was nog niet voorbij of de volgende diende zich alweer aan. Trump was voor de Russen een soort Mr. Bean. Een man die zichzelf, en daarmee het land, voortdurend belachelijk maakte. Het aanzien van Amerika daalde. Aanvankelijk langzaam, maar na wat onhandige uitspraken en stuntelige optredens steeds sneller en sneller.

Trump had op alles een antwoord behalve op Rusland.

Joe Biden kan beginnen met vegen, met een grote bezem. Alle scherven naar een centraal punt en vanuit daar verder met stoffer en blik. Het zal even duren, want Joe is ook niet de jongste meer. Na al het geveeg moet er ook nog gestofzuigd worden. Baan voor baan. Om er zeker van te zijn dat ieder splintertje weg is. Zodat de vloer weer met vertrouwen tegemoet getreden kan worden. Biden mag het gaan doen. Mighty Joe. Ondanks de wat zouteloze inauguratiespeech wens ik hem hierbij alle succes.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg