Column: Staak het staken

Column: Staak het staken

COLUMN – Eind vorige week gingen de leraren de straat op. Ze voelen zich niet gewaardeerd. Of, zoals iemand op een spandoek had geschreven: “in porno worden leraren wél serieus genomen”.

De leraren zijn boos. Ze willen dat het kabinet iets doet aan het lerarentekort. Wat het kabinet precies moet doen, dat weet niemand. Het vak van leraar staat al langer onder druk. Ironisch genoeg zorgen de stakingen en protesten ervoor dat het imago verder verslechterd. Zeg nou zelf: zou u willen werken bij een bedrijf waar de medewerkers regelmatig het werk neerleggen, uit onvrede over de arbeidsvoorwaarden? Boekt u een hotel als er in vijftig reviews staat dat er kakkerlakken zitten?

Ik zou het niet doen.

De werkdruk in het onderwijs is te hoog, zeggen de leraren. Ik geloof het meteen. Alleen is werkdruk geen objectief begrip. Wat voor de één een relaxt dagje is, kan voor een ander het toppunt van stress zijn. Je hebt mensen die marathons rennen, en je hebt mensen die al moe worden bij het idee dat ze van de bank naar de koelkast moeten lopen. Werkdruk is slecht meetbaar. Het is een groot misverstand dat het aantal uren iets zegt over de taaklast. Een luchtverkeersleider werkt nooit acht uur per dag, maar de werkdruk is toch aanzienlijk: een fout kan verstrekkende gevolgen hebben. Twee uur lang een radioprogramma presenteren lijkt makkelijk, maar ik verzeker je: na die twee uur ben je kapot. Je kunt het je niet permitteren om te verslappen – en dat vreet energie.

Een ander groot misverstand, is dat een riante beloning een hoge werkdruk compenseert. Helaas zijn we ons in de loop der tijd blind gaan staren op geld, in plaats van te streven naar een baan waar we met plezier onze wekker voor zetten. Of je gelukkig wordt van wat je doet, dat is bijzaak geworden. Als de buren maar geloven dat je het goed voor elkaar hebt. Als je maar twee SUV’s op de oprit hebt staan, als je maar ergens de grote baas mag spelen. Als je op LinkedIn maar voortdurend in het Engels wordt gefeliciteerd met de zoveelste promotie.

Het idee dat die dingen gelukkig maken is verreweg de grootste misvatting van deze tijd. Het aantal burn-outs zijn het bewijs. Als je advocaat wordt om de familie-eer hoog te houden maar stiekem liever achter de bar staat, dan gaat dat vroeg of laat een keer mis. Dan kan het geen verrassing zijn als je op een dag overspannen thuis komt te zitten.

Alle leraren zouden zich eens af moeten vragen waarom ze ooit voor het vak gekozen hebben. Ik kan me niet voorstellen vanwege het geld en de status. Ik denk eerder omdat je graag met mensen werkt, en kinderen iets wil meegeven voor de toekomst. Dat lijkt me een gezonde motivatie. Veel gezonder dan de motivatie van al die stropdassen op de Zuidas, die de hele dag interessant lopen te doen in hippe koffietentjes. Met hun latte macchiato.

De leraren moeten niet meer gaan staken. Het helpt niet en de boodschap is duidelijk. Hoe vaker je die herhaald, hoe minder impact het heeft. Het is als blijven vragen wanneer de stroom er weer op mag terwijl je ziet dat de monteur bezig is. Momenteel is er geen oplossing voor het lerarentekort en die komt er ook niet op korte termijn. Het is de vraag of het überhaupt opgelost kan worden.

Je kunt het salaris verhogen naar tienduizend euro bruto per maand – dan staan er straks wel meer mensen voor de klas, alleen niet omdat ze uw zoon of dochter willen helpen met rekenen en schrijven.

Hoe dan ook: vijftig vakantiedagen per jaar, die krijg je nergens anders.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg