Column: Teek

Column: Teek

COLUMN – Vanwege de klimaatverandering met de daarbij behorende uitermate zachte temperaturen is de teek extra actief dit jaar. Ach, in Nederland zijn volgens dit kabinet alle parasieten welkom. Sinds vorig jaar is er zelfs een teek die lijdt aan grootheidswaanzin.

De hyalommateek doorstond de Duitse winter ausgezeichnet. Net trouwens als de Duitsers zelf. En met hun opgezogen Germaanse bloed marcheerden deze dikke teken over de grens met Nedersaksen stoer ons land binnen. ‘Op z’n Duits’, zullen we maar zeggen. De teek is waarschijnlijk meegelift op een trekvogel zoals de tapuit, grasmus, rietzanger en gekraagde roodstaart. Logisch natuurlijk. Als zo’n vogel onderweg honger krijgt, gaat-ie langs de teek-away.

God oh God, we worden tegenwoordig van alle kanten aangevallen. We duiken de schuilkelders in voor de tijgermug en de processierups. Met de zomer zitten we weken in de koelkast. En er waren zowaar hooikoorts-patiënten met de kerstdagen. Allemaal de schuld van het klimaat. Allemaal de schuld van Marco Verhoef, Gerrit Hiemstra en Peter Kuipers Munneke. De roeptoeterende apostelen van het KNMI. Teken houden net als mensen van warmte. Teken zijn kieskeurig. Ze zitten lekker in het zonnetje te chillen op een groen eikenblad. Rollend houden ze lachend hun buikje vast. Dan kriebelen ze via uw openstaande blouse naar binnen. Of kruipen onder uw broekspijpen naar boven. Stiekem op weg naar hun bloedmaaltijd. En u op weg naar de ziekte van Lyme. Niet te verwarren met de ziekte van Lijm die u vaak oploopt als u te lang in de kroeg blijft plakken.

Sinds enige tijd ben ik aangesloten bij een wandelclub en daar hebben we al enige maatregelen getroffen tegen de teek. Bij hoge planten laten we ons meteen vallen en trekken een bivakmuts over ons hoofd. Onherkenbaar voor de teek en bewapend met een tekentang tijgeren we achter elkaar door de struiken. Angstige gezichten van zondagsgezinnen met verward jankende kinderen nemen we voor lief. Een teek ontwijken is nou eenmaal een helse onderneming. Om de zoveel kilometer kloppen we de teken van elkaars kleding. Het is dé kans om een manke collega die de boel ophoudt vanwege het hebben van maar één been een paar flinke tikken te geven onder het mom van; teek it or leave it. Je mag toch van een wandelaar verwachten dat-ie z’n beste beentje voorzet.

Aan het einde van de wandeltocht is het tijd voor de grote tekencontrole. Iedereen kleedt zich uit en controleert elkaar op de bekende plekjes. We nemen hierbij onze teek en taak uitermate serieus. Er worden zelfs lootjes getrokken om grensoverschrijdend gedrag uit te sluiten. Er is absoluut geen tijd voor geheime intieme relaties. De gezondheid van de medewandelaars staat voorop. De laatste keer heb ik uren naar teken gezocht tussen de borsten van ons 28-jarige jongste lid. Ik vond niks. Ze omhelsde me lang en dankbaar. Opgewonden fietste ik naar huis. Ik had zojuist een leven gered. En dankzij de teek zag je de prachtige natuur wel van heel erg dichtbij.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers