U had, als hondstrouwe Groninger Krant-lezer, natuurlijk al lang door dat ik niet nieuw ben hier.
Die Derek, wat is ie mild geworden hè? Rustig aan, we zijn net begonnen. Toen de hoofdredacteur me vorig jaar benaderde voor een comeback twijfelde ik niet. Wel nam ik me voor het geheel voortaan anders in te steken. Keiharde meningen strooien is niet moeilijk – zeker niet in deze tijd. Er worden aan de lopende band voorzetten gegeven. Zelfs zonder Trump blijft er genoeg munitie over voor een dagelijkse column. Als ik me écht kwaad maak lukt het waarschijnlijk zelfs wel twee keer per dag. Een ochtend- en een avondcolumn. Misschien wat veel van het goede maar ik zou het zo doen, als ik tenminste zou kunnen leven van de pen. Dat is vooralsnog niet het geval. Uiteindelijk ben ik slechts een zalm in een zijkanaal die verlangd naar de grote NRC-oceaan. Stiekem hoop ik natuurlijk dat de hoofdredacteur op ideeën komt als hij dit leest.
Tijdens mijn vorige schijfperiode hier kreeg ik het grootste cadeau dat je als columnist kunt krijgen: een virus dat de hele samenleving ontwrichte en iedereen raakte, waardoor ook iedereen er een mening over had. Er stonden mensenlevens op het spel en dat vroeg om verregaande maatregelen. Maatregelen waar veel mensen het niet mee eens waren, en ja, ook ik vond/vind sommige besluiten nog steeds discutabel. Met name de avondklok en de sluiting van sportscholen. Dat ging voor een vrije westerse samenleving (nog wel) gewoon heel erg ver.
De corona-columns die ik schreef werden opvallend goed gelezen en gedeeld. Op een zeker moment ging ik semi-viral. Via LinkedIn kwam de vraag of ik zin had om mee te varen op Het Grote Wappieschip. Daar heb ik toch maar vriendelijk voor bedankt. Het probleem met zo’n schip is dat je er, eenmaal aan boord, niet makkelijk meer afkomt. En hoewel ik kritisch was/ben op het beleid schaar ik mezelf niet tot de extremisten. Ik geloof niet dat er een vloeibare chip in het AstraZeneca-vaccin zat.
Verder deed ik een paar jaar terug een handjevol voorspellingen. Ik wil mezelf geen veer in de reet steken, maar toch. Op 2 november 2020 schreef ik: Want denk maar niet dat ome Donald – in geval van een nederlaag – vrijwillig naar buiten komt om zijn verlies te erkennen. Nee, dat gaat hij niet doen. Direct na de uitslag zal het onrustig zijn in de Amerikaanse straten. Hoe onrustig, dat hangt ervan af wie de winnaar is. Maar als Joe Biden wint zullen de problemen groot zijn. De Trump-aanhang kun je het beste vergelijken met een groep Engelse voetbalsupporters nadat Manchester United met vijf nul heeft verloren. Alleen zijn het er dan duizend keer zoveel.
Een jaar later, op 15 november 2021, schreef ik dat Rutte IV kansloos was, en dat er nooit een Rutte V zou komen.
Hierbij dan maar direct een nieuwe voorspelling: in 2026 keren de wappies terug. De vraag is nog even wanneer en in welke vorm, maar dát ze terugkomen staat vast. Het zal de statistieken van mijn column goed doen.
Foto: CDC (Pexels)
