COLUMN – Vroeger keken m’n vader en ik onze ogen uit bij het Ajax stadion. Daar stond de Citroën SM van Johan Cruyff te glimmen tussen de andere luxe auto’s van de spelers. Dan fronste hij z’n wenkbrauwen en verzuchtte; “Kijk jongen, daar heb je de heren voetballers.” Later vertelde hij me over de branieschoppers met hun dikdoenerij die erbij liepen als directeuren in hun driedelig grijs. “Het is maar trappen tegen een balletje, zei hij dan.
Voetbal is oorlog. Alles wordt verziekt door de poen. De heren voetballers spelen volgend jaar in Quatar de WK. Het is warm in Quatar. Warm van de zon. En warm van het zweet. Slavenzweet. Van arbeidersmigranten uit doodarme landen als India, Pakistan, Nepal, Bangladesh en Sri Lanka. Mannen die torenhoge vergoedingen betalen aan rekruteringsagenten om hun droombaan te bemachtigen. Een droom die uiteen is gespat. Mannen die hoopten op een beter leven. Maar terechtkwamen in een martelzandbak.
Het Nederlands elftal voetbalt straks in stadions die met een hoge gruwelfactor zijn gebouwd. Waar iedere vrije trap symbool zou moeten staan voor de vrijheid van de geketenden. Waar ieder doelpunt gevierd moet worden met een tranendal. Volgens een artikel in de Engelse krant ‘The Guardian’ is het dodental inmiddels gestegen tot 6500 arbeiders. Gijs de Jong, secretaris-generaal van de KNVB maakt een statement met een regenboogbandje en de aanleg van trapveldjes. Balletjes trappen bovenop een massagraf. Zo verkoopt bondscoach Frank de Boer zijn ziel. Met hersenloos Peppi en Kokki gezwets vanuit een vijfsterrenhotel.
Gaan voetballers als Wijnaldum en van Dijk na het Johan Derksen grapje over Akwasi nu ook hun mond opentrekken. Praten ze vrijuit over een hangende linksbuiten of een hangende homo. Er worden er in Qatar genoeg publiekelijk opgeknoopt. Dus ontkennen heeft geen zin. Gelukkig kom je nog wel ‘s een voetballer tegen die lekker eenvoudig is gebleven. Dat is natuurlijk Dirk Kuijt uit Katwijk.
Onze Dirk heeft z’n doelpaaltje in een nieuwe middenstip gepland (Lees; met z’n ballen een nieuwe kruising gevonden). Dirk deelde het zwembad met Gertrude en Dirk deelde de televisie met Gertrude. Dirk deelde het keuken met Gertrude en Dirk deelde de slaapkamer met Kate. Au, dat doet pijn na 17 jaar. Gertrude voelde zich keihard buitenspel gezet. En terecht. Jezus Dirk. Natuurlijk wordt Gertrude wat ouder, maar wat is er mis met wat hangtieten en een buikje.
Maar voor Dirk was het niet genoeg. Dirk wilde meer. En Dirk kreeg meer. Namelijk een dikke kop vol siliconen, zo lelijk daar schijt m’n kaketoe nog niet op. Denk je nou echt dat zo’n jong mokkel de toekomst heeft Dirk. Dat geloof je toch zelf niet. Dan heeft ze genoeg van je nep kop en wil ze scheiden. Leg een knoop in je piemel en kruip op je knieën terug naar je heerlijk rijpe Gertrude. Kus haar voeten, overlaad haar met rozen. En ontwaak uit die nare natte droom. Oetlul.
“Goeie wedstrijd maar te weinig goals”, mopperde m’n vader. Na de wedstrijd sprong ik bij hem achterop de fiets. Met m’n armen om hem heen en m’n wang tegen z’n vilten jas voelde ik me veilig als we over de Middenweg naar huis reden. Wij met z’n tweeën. Vader en zoon. Het was het mooiste moment van de zondag.
Over de auteur
Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.
Foto: Ronny Lammers
