Column: Zorgkind

Column: Zorgkind

Om de zoveel weken kwam ze met haar moeder bij ons langs om geknipt te worden. Haar naam was Julia. Mijn moeder die kapster was noemde haar ‘bijzonder’. Julia had het syndroom van Down. Ze was in de twintig maar haar geest was sinds haar vierde jaar op reis gegaan.

Julia was gek op mij. Ze zei dat ik een mooie stem had en lieve handen. Dan pakte ze m’n hand en bracht hem naar haar wang. “Aai”, zei ze dan. Tijdens het knippen vertelde haar moeder over de logeerdagen in de zorginstelling en dat Julia altijd al een uur voordat ze werd afgehaald met haar koffertje op het bankje in de gang zat te wachten. “Mis jou mama. Aai”, was het eerste wat ze in de auto tegen me zei en dan streek ze met haar hand over mijn gezicht”.

De Julia’s van nu hebben er veel last van. Last van het kabinet Rutte. Dat in z’n handen klapt voor de zorg maar diezelfde hand op de knip houdt als het om salarisverhoging gaat. Dat maakt het extra moeilijk voor de groep van verstandelijk gehandicapten. De zorgkinderen van de maatschappij.

Bij de Gennepse instelling ‘Dichterbij’ kwamen vorig jaar misstanden aan het licht. Een grote groep verstandelijk gehandicapte kinderen en jong volwassenen is daar mishandeld, verwaarloosd en onzedelijk betast. Hoe kon het zo misgaan. Juist bij deze groep kwetsbaren tussen de 14 en 25 jaar die het vertrouwen zo hard nodig hebben en soms dermate zwaar gehandicapt zijn dat ze niet kunnen praten.

De excuses zijn bijna altijd dezelfde. Zorginstellingen moeten bezuinigen. Ze halen daarom derderangs personeel binnen van een uitzendbureau dat wordt gerund door een of andere patjepeeër. Zo’n gelukzoeker die als ie failliet gaat al z’n geld al “goed heeft besteed”. De aangenomen beunhazen bezitten vaak geeneens een VOG verklaring en hoppen van instelling naar instelling in hun witte fake jas.

Het is in de gehele zorg een enorme bende, een beschamende vertoning en de ondergang van de westerse waarden. Af en toe gooit onze regering een fooi van 1000 euro op de grond en dan mogen de verpleegkundigen knielen uit dankbaarheid. En als je denkt dat je alles hebt gehad zijn daar de Grapperhausjes, Halsemaatjes en Broekers Knolletjes die de coronaregels keihard ondermijnen.

Straks worden op de intensieve care hun billen gewassen door een verzorger met een schandalig maandsalaris van 1300 euro netto. Om maar niet te spreken van wegrennende kamerleden die niet voor een salarisverhoging willen stemmen. Hoeveel schoenen waar de moed in is gezonken zet je op het Malieveld om door te dringen tot die gekkies op het Binnenhof.

Julia bewonderde haar kapsel in de spiegel. Na het afscheid liep ik met ze mee naar hun auto. Julia wees naar de zon. “Zon anders, maan anders”, zei ze. “Ja Julia, de zon schijnt overdag en de maan ‘s nachts”, zei ik. Ze keek me aan. “Maar hetzelfde licht”, zei ze. “Jij anders, ik anders. Maar hetzelfde licht”.

Toen ik ‘s avonds met m’n hond de laatste ronde liep begreep ik opeens dat Julia me de essentie van het leven had geleerd. Dat liefde de hoofdzaak is waar alles om draait. We stralen en ontvangen. Maar het gaat allemaal om hetzelfde licht. Het licht van de liefde. “Ik keek naar de maan en glimlachte. “Aai”, zei ik zachtjes.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers