‘De oplossing van het asielprobleem ligt in Apeldoorn’

‘De oplossing van het asielprobleem ligt in Apeldoorn’

COLUMN – Als je wint krijg je vaak een mooie beker. Alle bekers brengen plezier. Van de beker met de grote oren en de poedelprijsbeker tot het vallende bekertje in de koffiemachine op kantoor.

Bekers heten tegenwoordig bokalen. Dat klinkt chique en staat interessanter. Er bestaat zelfs een dievenbokaal. Die gaat dit jaar met onmetelijke voorsprong naar de Noord-Afrikanen. Van harte gefeliciteerd. Ze doen zich voor als minderjarige zielige asielzoekers maar komen uit veilige landen zoals Marokko, Tunesië en Algerije. Niks aan het handje dus. Zou je zeggen. Maar bij ons valt veel meer te stelen dan die paar klipgeiten uit hun eigen nomadendorp in het Grungebergte. Dus rennen deze criminelen ons tolerante en gastvrije knuffellandje binnen en verspreiden zich als een nieuw virus. Voordat je hoest hebben ze je geld en pinpas gerold en als je drie keer niest is het morgen mooi weer maar je cabrio pleite. Het zijn nietsontziende en geharde straatrovers. Hun strooptochten gaan van Ter Apel, Hoogeveen, Meppel, Harderwijk, Rotterdam naar Weert en alles wat er verder op hun pad komt. Overal waar ze komen laten ze een spoor van vernieling achter.

Wat te doen om dit jattende gespuis te stoppen. Het antwoord ligt in Apeldoorn. De Apeldoornse vrouwenvereniging zong vijf jaar geleden al een zelfgeschreven welkomstlied voor Syrische vluchtelingen. Mensen mensen wat een ontroering. Wat een emotie. En wat werd er onthutsend slecht gezongen. De aanwezige Syriërs die toch wel gewend waren aan luchtalarmen stonden in shock te kijken bij zoveel gekrijs. Toen het lied klaar was klapten de asielzoekers opgelucht. Blij dat het was afgelopen. De Apeldoornse vrouwen zwaaiden opgewonden terug. Waarschijnlijk een oersaai huwelijk met een witte Apeldoornse man. En dan opeens die lenige exotisch behaarde lichamen. Zoiets slaat op je stembanden. Eindelijk een tropische verrassing in het altijd stijve en gereserveerde Apeldoorn. De Syriërs zijn na het optreden onmiddellijk ondergedoken. Nooit meer iets van vernomen. Zet deze zingende Apeldoornse deugdozen voor een losgeslagen Noord-Afrikaanse wolvenroedel en het probleem is snel opgelost.

Er wordt hier door slappe politici een klimaat gecreëerd waarin optreden, het in de cel flikkeren en direct terugsturen besmet zijn. Durf maar eens kritiek te hebben op zo’n arme asielzoeker. Durf maar eens te zeggen dat het gore dieven zijn. Dan krijg je meteen het stempel van racist. Het personeel van de azc’s blijkt doodsbang voor deze nergens voor terugdeinzende dievenbende. “Zo kan het niet langer”, zeggen ze daar. “Het wachten is op een medewerker die een mes in z’n buik krijgt”.

Maar wat is dan ons tegenoffensief. Ons breekijzer die met één verwoestende klap dit dieventuig terug maait naar het land van herkomst. Onze hoop in bange dagen. Iemand die voor ons door het vuur gaat. Het gezicht is van onze natie. De absolute MILF van Nederland. Dat is natuurlijk Ankie Broekers-Knol. Ze doet niks maar zegt; “Alles komt goed”. Als m’n moeder dat vroeger zei geloofde ik haar. Ankie niet. Maar wat kunnen we anders. We zitten nou eenmaal vast aan Ankie. Laten we haar nog maar een kans geven. Zolang ze maar niet gaat zingen in Apeldoorn.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers