Column: Nog ain keer bie de Griek..

Column: Nog ain keer bie de Griek..

COLUMN – “Bist al bie de Griek west Laaiverd?” ..  kuddes Groningers lazen jarenlang deze opvallende tekst achterop de auto van rijschool Frericks als deze door de Oldambtster dreven denderde.

Een opvallende advertentie om toch vooral eens binnen te stappen bij Athene, misschien wel het smakelijkste restaurant van het Oost-Groninger koopmansstadje. Het was het restaurant van Sefik Yasar, een unieke kerel, de enige Groninger Turk ter wereld die een Grieks restaurant bestierde. Aan de Venne 111 ontving deze joviale gastheer zijn gasten, altijd vriendelijk, goedlachs en uiterst attent. Het eten ‘kon minder’ zoals de onderkoelde Oost-Groningers dan lieten weten als het hen voortreffelijk gesmaakt had, om dan naderhand weer terug te komen om te laten zien dat ‘dij boudel bie Sefik wel te kaauwen vuil’. 

Sefik, het was een aimabele en spraakmakende Turk, wie kende hem nu niet? Met moederdag verwende hij zijn vrouwelijke gasten steevast met een roos waaraan een handgeschreven kaartje bungelde met daarop ‘Alleneg veur die!’ .. zus Umit schreef haar vingers er blauw bij. Hij hield er van zijn gasten te verwennen, gaf graag een fles wijn aan een gewaardeerde gast en liet je geregeld iets lekkers proeven. Je kwam er de deur niet uit zonder dat hij je op koffie getrakteerd had. Restaurant Athene is niet meer, al weer wat jaren geleden zag Sefik zich door ziekte gedwongen de deuren ervan te sluiten. Anno NU, januari 2020, was het die ernstige ziekte die Sefik zelf afscheid liet nemen van dit leven. Op 29 januari verruilde hij op 59-jarige leeftijd na een lang ziekbed het tijdelijke voor het eeuwige. 

Sefik, op 1 augustus 1960 kwam hij in het Turkse Antakya, vlakbij de Syrische grens, op deze wereld en amper 17 jaar later trok hij met de rest van de familie zijn vader achterna. Vader Yasar was in 1970 al in het Hoge Noorden neergestreken waar hij als gastarbeider aan de slag ging in een kartonnagefabriek in een Veenkoloniaal stadje. Ook Sefik toog daar aan het werk maar het bleek al snel dat dat zijn ding niet was. Niet veel later waste hij in het restaurant van zwagerlief te Groningen de borden af om niet lang daarna diezelfde borden als kok met lekkere gerechten te gaan vullen. 

Eind jaren tachtig van de vorige eeuw streek hij in het Oost-Groninger koopmansstadje neer dat hij al goed kende als uitgaansplek en opende hij – gesteund door zijn familie – restaurant Athene. Het was een goede & gouden greep, voor hem als ondernemer en voor de Oost-Groningers die zich jarenlang en met veel smaak de gerechten van deze chef lieten voorschotelen. Op de laatste januaridag van dit  jaar werd hij naar zijn laatste rustplaats gebracht. Familie, vrienden en genodigden zagen hem nog heel even vanaf het videoscherm waar hij, zittend op zijn ziekbed, zwaaiend afscheid van elk nam “pas goed op jezelf en de groeten aan iedereen”. Het was het finale afscheid, ze hadden allen letterlijk gehoor gegeven aan de laatste uitnodiging waarin opvallend stond te lezen.. 

“Komst nog ain keer bie de Griek?”

Bert van Vondel