Column: Tom

Column: Tom

COLUMN – Zelfs topsporters zijn niet altijd geschikt voor topsport.

Tom Dumoulin stopt met wielrennen. Althans: voorlopig. Zeg nooit nooit. Wielrennen is een keiharde sport. Al zou Tom eind dit jaar besluiten de draad weer op te pakken, dan is de kans groot dat hij nooit meer zijn oude niveau haalt. Het niveau waarmee hij de Giro won en tweede werd in de Tour. Abrupt stoppen met topsport kun je het beste vergelijken met een sprong van een rijdende trein. Je springt, valt in het gras, krabbelt op… en zet het op een rennen, in een poging de trein bij te halen.

De trein wint.

Wielrennen is geen voetbal. Ver in de dertig nog even een comeback maken, dat kan misschien als je Arjen Robben heet, maar verder is het toch vooral een illusie. Kijk maar naar Chris Froome. Froome was jarenlang de beste ronderenner ter wereld. Sinds die verschrikkelijke crash in 2019 is van die status weinig meer over. Froome fietst nog en hard ook, maar meedoen voor de overwinningen zit er niet in. De vraag is of dat überhaupt realistisch is.

De wereld is hard. Topsport is hard.

Ik zou de keuze van Tom om de fiets aan de wilgen te hangen graag willen verdedigen. Want ja, ik snap ook wel dat de druk in de profsport moordend is. Dat is niet alleen van toepassing op het wielrennen. Als topsporter ben je anno 2021 publiek bezit. Als je wint heb je vrienden, als je verliest ben je de pispaal. Zo simpel is het. Mensen hebben een mening en steken die tegenwoordig niet meer onder stoelen of banken. De ijdelheid regeert.

De algemeen heersende opinie is: jij verdient twee miljoen per jaar, dus als ik me openbaar over jou wil beklagen dan doe ik dat – daar heb ik het volste recht toe.

Zodoende heeft de topsporter van nu niet alleen de sponsor tevreden te houden, maar ook het publiek dat stiekem hoopt dat je op je bek gaat. Daar moet je tegen kunnen. Je zou ook kunnen stellen: daar moet je mee om kunnen gaan, maar die mening deel ik niet. Ik vind namelijk helemaal niet dat je moeite moet doen om het iedereen naar zijn zin te maken. Daar is het leven veel te kort voor. Een flink portie egoïsme, daar is nog nooit iemand slechter van geworden. Moet je echt willen proberen al die zogenaamde fans, die alleen maar vanaf de bank commentaar kunnen geven, mee te krijgen in jouw wereld? Zonde van de energie.

Tom stopt met wielrennen. Ik zag het niet aankomen, om eerlijk te zijn. Achteraf gezien waren er tijdens de Tour van vorig jaar al de nodige scheurtjes zichtbaar. Het ging allemaal wat moeizaam. Maar toch. Ik heb begrip voor zijn keuze, omdat dat het enige is wat je in dit soort gevallen kunt hebben: begrip. Tom moet lekker doen wat ie zelf wel. Hij moet helemaal niks.

Sociaal wenselijk reageren is altijd de weg van de minste weerstand.

Diep van binnen klinkt er een ander geluid. Tom moet helemaal niet stoppen. Dit is echt doodzonde. En ja Tom, topsport is hard, maar heb jij enig idee hoe hard het burgerlijke leven is? Ik denk het niet. Als je dat zou weten dan draaide je je besluit namelijk vandaag nog terug.

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.