Column: The Great Reset

Column: The Great Reset

COLUMN – Er is nogal wat sprake de laatste tijd over een nieuwe wereldorde, invloed van multi-miljardairs, politieke agenda’s die niet in de Tweede Kamer worden besproken en andere zaken die normaal gesproken niet op de koffietafel terechtkomen. In deze artikelen probeer ik te achterhalen wat ervan waar is en hoe dat dan in elkaar zit.

Het hoe

Een nieuwe orde in de wereld wordt ons gebracht via de inmiddels veelbesproken ‘Great Reset’. Wat dit programma van het World Economic Forum (WEF) behelst kun je simpel nalezen op hun website. Hoe ze dit willen realiseren is door gebruik te maken van de financiële crisis die sinds 2008 het hele Westen is blijven teisteren, als een ondergrondse bosbrand die aan de oppervlakte geblust leek, maar onder die oppervlakte alleen maar groter is geworden. Lang en ingewikkeld verhaal, maar kort gezegd is ons systeem, het kapitalisme, verworden tot een soort roofridder imperium. Speculanten en banken hebben dusdanig misbruik van het financiële systeem zitten maken dat er nu nominaal (in naam) veel meer geld is dan de werkelijke waarde van de economie.

Er is dus een bubbel zoals je die wel kent van de huizenbubbel in 2008, maar dan vele malen groter. Om dit op te lossen zou je dus de lucht er uit moeten laten lopen, maar waar neoliberalen zoals onze premier Rutte voor kiezen is ‘de vlucht vooruit’. Ze passen het enige trucje toe dat het kapitalisme altijd heeft toegepast, namelijk investeren. Er is enorm veel geld bijgedrukt, bijvoorbeeld 20% van de dollars die nu in omloop zijn is er in 2020 bijgekomen. Iets soortgelijks is hier met de Euro gebeurd. Feitelijk hadden we de banken moeten laten barsten die hiervoor verantwoordelijk zijn (zoek hiervoor eens Arno Wellens op) maar voor de zoveelste keer werden de veroorzakers van het probleem weer eens gered.

Al dat extra geld wordt voor het grootste deel, naast het redden van de banken, aan de grote corporaties uitgeleend, met als strikte voorwaarde dat die mee moeten doen aan de SDG’s (Sustainable Development Goals). In de praktijk zie je ook dat de aandelenkoersen stijgen, terwijl het midden- en kleinbedrijf een langzame dood tegemoet gaat. De macht van de mega-corporaties is inmiddels zo groot dat ze als gelijke partners aan de onderhandelingstafel met overheden zitten. In naam zijn we nog steeds een democratie, maar de werkelijkheid is dat de belangen van de corporaties steeds zwaarder gaan wegen en we dus langzamerhand in een corporatocratie veranderen, waarin overheden niet meer het belang van de burger vertegenwoordigen.

Het wat

Uit bovenstaande kun je aflezen dat mega-bedrijven een steeds grotere rol gaan spelen. Dit is mede te danken aan het feit dat ze niet meer als nationale onderneming zijn aan te merken: ze opereren op diverse continenten met vele filialen en onderafdelingen. In de jaren ’90 heb ik een tijdje voor Cooper Cameron in Hoogezand gewerkt, een Amerikaans toeleveringsbedrijf voor de gas- en olie industrie. Toen al was voelbaar dat ze het liefst hun eigen arbeidsvoorwaarden wilden opdringen. Door nationale wetten en regelgeving kon dat dus niet.

De afgelopen decennia is er echter hard gewerkt om die nationale begrenzing te overkomen, het voorbeeld bij uitstek is natuurlijk de EU. De soevereiniteit van een land wordt langzamerhand opgeheven door bevoegdheden over te hevelen naar transnationale organisaties (VN, NAVO, EU, WHO etc.) Hoe verstrekkend dat is heb je het afgelopen jaar kunnen zien doordat de algemene regie over de ‘pandemie’ in handen ligt van de WHO en niet in Den Haag. Per land zijn er verschillen in maatregelen aan te wijzen, maar die zijn uitsluitend aan te wijzen in de details van de uitvoering.

Deze overeenkomst met het WHO (ik geloof in 2007 afgesloten onder Balkenende) is bindend. Zo zijn er op vele terreinen verdragen getekend die ertoe leiden dat een land op nationaal niveau steeds minder over z’n eigen huishouding heeft te zeggen, maar dat de grote lijnen op transnationaal niveau worden gedicteerd. En zo zie je dus de contouren van een wereldorde ontstaan. Met een wereldregering waarbij je moeilijk individuen kunt aanwijzen en zeggen dat die of die de eindregie in handen heeft. Het is een technocratisch geheel waarbij, als er iets mis mocht lopen, elk poppetje z’n verantwoordelijkheden ingedekt heeft en je dus niemand persoonlijk aansprakelijk kunt stellen.

Het menselijke gezicht van het WEF

Afgaand op het voorgaande laat ik het aan eenieder om te oordelen of een dergelijk systeem nog menselijk kan zijn, waarbij je bestuurd wordt door lieden die geen binding met jouw regio hebben (denk bijv. aan Brussel), zaken in langslepende dossiers stoppen en geen persoonlijke verantwoordelijkheid dragen.

Om je een idee te geven hoe gezichtsloos dit hele gebeuren is geef ik hier een naam waar je waarschijnlijk niets mee hebt: Larry Fink. Nooit van gehoord? Hij is bestuursvoorzitter van Blackrock, een investeringsmaatschappij die een aanzienlijk deel van de bijgedrukte dollars van de Federal Reserve heeft ontvangen met de opdracht dit uit te lenen aan corporaties, die dit alleen kregen onder de strikte voorwaarde dat ze zouden meewerken aan de SDG’s, want anders… Dat is in feite een verkapte bedreiging. Blackrock heeft aandelen in giganten in de levensmiddelenindustrie, energie, farmacie etc. denk bijvoorbeeld aan Pepsico, Unilever, Shell, Astra Zeneca. Indirect heeft Larry Fink dus een flinke vinger in de pap in jouw persoonlijke leven. En waarschijnlijk hoor je nu voor het eerst van deze man.

Of je nu in de ‘pandemie’ gelooft of een wappie bent, feit is wel dat de situatie misbruikt wordt om bovenstaande te bewerkstelligen. De leugenachtigheid daarvan doet in elk geval mij concluderen dat dat wat op ons afkomt nou niet bepaald vervuld is van medemenselijkheid. Er is in die hele agenda namelijk geen feedback-mechaniek, zoals je in een democratie wel hebt. Als burger wordt het je door de strot geduwd. En het heeft de volledige medewerking van Rutte, Kaag, Merkel, Biden en consorten.

Het waarom

Bij dit alles vraag je je natuurlijk af waarom dit alles eigenlijk moet gebeuren. Zijn de regeringsleiders gek geworden? Doen de miljardairs een machtsgreep? Doen financiële instellingen zomaar wat? Het antwoord is: nee, ze weten drommels goed waar ze mee bezig zijn en waarom ze dat doen. Het systeem waarin wij leven, een financieel-economisch systeem dat we gemakshalve kapitalisme noemen, is niet in de zoveelste crisis terecht gekomen, wat tot nu een ‘structurele crisis’ genoemd kon worden: weeffoutjes die met enkele ingrepen wel weer rechtgetrokken konden worden.

De crisis waar we nu in terecht zijn gekomen is echter een ‘systeemcrisis’, wat zoveel betekent dat het systeem zélf niet meer voldoet aan de eisen van de tijd. Het crasht. En degenen die aan de touwtjes trekken proberen dit probleem op te lossen door drastische maatregelen te nemen die je niet fijn gaat vinden en die dus ook zoveel mogelijk aan het publieke zicht onttrokken worden door … nou ja, waar iedereen het maar voortdurend over heeft in het afgelopen jaar. Waar het op gaat struikelen is dat ze het probleem proberen op te lossen vanuit het denken dat dat probleem nu juist veroorzaakt heeft. In een volgend artikel hoop ik daar dieper op in te gaan.

Hielke de Boer, 28 maart 2021