Column: Wie het hardste roept

Column: Wie het hardste roept

COLUMN – Landelijke media schrikken er niet voor terug om emotie op te roepen, waarbij het meer dan eens niet uitmaakt of dit al dan niet indruist tegen het democratische raamwerk waarin we ogenschijnlijk nog leven. Vrijheid van meningsuiting in dit veld kantelt vaker wel dan niet richting het hoekje waar de meeste adrenaline zich ophoopt. Zo kopten twee daarvan deze week in vette letters boven de rubriek Lezersbrieven met onder andere: “Wordt er weer geluisterd naar de minderheid die het hardste roept?” en “De petitie van Mona Keijzer is ook 16 miljoen keer niet ondertekend”.

Desbetreffende lezers trekken allerlei conclusies uit de nieuwste mediahype die blijkbaar naast het gedoe rond The Voice, de sportwereld en de spierballentaal van Biden de gemoederen bezig moeten houden van diegenen die het steeds maar niet lukt áchter het nieuws te kijken. Waarmee ze zelf meewerken aan het fenomeen dat de gevestigde mediamerken al sinds jaar en dag nogal bezig zijn met infotainment. Makkelijk te consumeren ‘info’ die niet zelden facetten weglaat zodat je niet eens kunt spreken van informatie, laat staan dat je met deze vermaaksvorm aan kennisverwerving doet.

De doorsnee arbeider in de 19e eeuw, die zes dagen in de week en twaalf uren per dag in de fabriek moest werken, was zich beter bewust van de tegenstrijdige belangen die, beter verborgen, nog steeds de verhoudingen bepalen tussen enerzijds overheden en corporaties en anderzijds het gewone werkvolk, proletariaat, burgers of hoe je het ook wilt noemen. In het verlengde daarvan is de arbeidersbeweging van toen verworden tot de vakbondjes die zich niet meer bewust zijn van de machtsverhoudingen en tegenwoordig in de marge schipperen over een procentje op het loon, ergonomische bureaustoelen en ladders die ISO-gecertificeerd moeten zijn. Om nog maar niet te spreken over het netjes in de lijn van het verdienmodel van beursgenoteerde bedrijven hun pijlen te richten op de opkomende ´gig economy´ (kleine zelfstandigen die veelal door het rommelbeleid omtrent dienstverbanden een toevlucht zoeken in een zzp-bestaan).

“Waarom wordt er weer alleen aandacht gegeven aan die minderheid die het hardste roept en alles weet te stagneren?”. Nou …. daar is dus het één en ander over te zeggen. Naast allerlei nijpende situaties is het bijvoorbeeld een leuk nieuwsfeitje dat een petitie op deze site nog nooit zo hard heeft gelopen: afgelopen vrijdagavond explodeerde het gelijk en de snelheid waarmee de petitie groeide is een record, aldus de oprichter van petities.nl. Op het moment van dit schrijven is het aantal handtekeningen inmiddels meer dan 800.000 geworden.

Je zou, als je het hier dan toch niet mee eens bent, ook een tegenpetitite kunnen starten. Desbetreffende klager is blijkbaar niet in staat om die moeite te nemen, want als je even op het internet naar petities.nl surft was ie tot de ontdekking gekomen dat daar een petitie staat genaamd ‘Vaccinatieplicht nu’ (nou, alsjeblieft, heb ik die moeite even voor je genomen). Deze petitie loopt al vanaf november vorig jaar, dus je hebt echt wel de tijd gehad om die andere stem te laten horen. Aantal handtekeningen tot nu toe: 665. Wat wel aardig strookt met mijn dagelijkse ervaring dat degenen die de prik laten zetten er nauwelijks meer verhaal bij hebben dan dat ze zich door de sociale druk op het werk ertoe gedwongen voelen. Dat de meerderheid zwijgt en bij het binnentreden van de supermarkt automatisch het mondkapje opzet wil nog niet zeggen dat ze vóór zijn. Je weet gewoon niet in welke spagaat sommigen misschien gedrukt zijn door hun omgeving of financiële omstandigheden. Daar staat dan een zeer goed geoliede public relations machine van de overheid tegenover die je in hapklare brokken een duidelijke overtuiging serveert. Een ander geluid kom je niet tegen bij de reguliere pers, want die omzeilt stelselmatig de zwaargewichten van de oppositie en laat daarvoor in de plaats figuren aan het woord die je makkelijk kunt wegzetten als halfgare gekkies. Niemand in de grote media die zich op het achterhoofd krabt dat 12% ongevaccineerden betekent dat er dan dus 2 miljoen halfgare gekkies in Nederland moeten rondlopen. En dat, als je dat niet vreemd vindt, dat dat dan minder over die groep zegt dan over je eigen perceptie van de wereld.

Een andere klacht bij deze lezersreacties komt me nogal pathetisch over: “De zwijgende meerderheid wordt vergeten”. Ach, arme. Nou, die zwijgende meerderheid is in tegendeel  oververtegenwoordigd middels de aanhoudende, stomvervelende campagnes via billboards, televisie en radio, de lichtborden langs de snelwegen en vooral niet te vergeten de sociaal dwingende aanwezigheid van die onhygiënische mondlapjes. In een wereld die dominant communiceert middels slogans en plaatjes die de werkelijkheid versimpelen tot een niveau dat je daar als intelligent wezen echt niks meer mee kan, kun je mij niet aankomen met het argument dat er nog een zwijgende meerderheid is. Die schreeuwt je namelijk visueel wel tegemoet.

Los daarvan getuigt de klacht dat er ‘… weer alleen aandacht wordt gegeven aan die minderheid die het hardste roept …’ van volstrekte onwetendheid over hoe het in een Westers, neoliberaal land werkt. Politieke partijen worden bestookt door lobby’s die vaak een veel minder groot deel van het publiek vertegenwoordigen en degene die het hardst roept is nog altijd de overheid zelf, die met die miljoenen kostende campagne zelfs burgers tot prikken probeert te bewegen die de leeftijd des onderscheids nog niet hebben bereikt. Laten we het eens hebben over de sluipende ondergraving van de ouderlijke macht, in plaats van uit de heup te schieten zonder enig benul van zelfbeschikking en lichamelijke integriteit die nog steeds in onze Grondwet heten te zijn verankerd. Wat dat ‘verankeren’ dan ook nog voor waarde moge hebben in deze dagen.

Crowd control

Terug naar tante Mona die vriend en vijand verbaast met deze petitie, want zij was toch de dame die vanaf de kansel in de Tweede Kamer pleitte voor de invoering van 5G omdat dat onder andere zo’n prachtig middel voor crowd control zou zijn? Wat opvalt aan deze petitie is dat het zich uitsluitend richt op het afschaffen van de coronatoegangspas (dat zich toch ook onder de noemer crowd control mag scharen). Het komt op een moment dat er toch al een beleidsverschuiving in gang is gezet en er in de TK een groeiende onvrede is over de proportionaliteit van sommige maatregelen, waaronder de beruchte app met het groene vinkje. Da’s geen tegenstem, da’s het voorwerk leveren voor wat toch al in beweging is.

‘Good cop’ Kuipers heeft intussen het roer overgenomen van ‘bad cop’ de Jonge en zwaait met versoepelingen, waarbij het virus nog steeds levendig in de samenleving wordt gehouden, maar we moeten ermee leven dat het endemisch is geworden. Net als griep, zeg maar. Echter, in tegenstelling tot de griep gaat het met computermodellen gefabriceerde spook, dat onverdiend een A-status heeft gekregen, ‘goeddeels onderdeel’ van het gewone ondernemersrisico worden, wat in de praktijk betekent dat de kosten die de overheid tot voor kort droeg in de vorm van generieke steun (die overigens tot schulden en dus problemen leiden) nu overgeheveld worden naar de ondernemer zelf. Het mes zat al op je keel, nu mag je zelf even doordrukken. Ofwel de slag om het MKB gaat gewoon door, want wat het kabinet ook gaat besluiten qua nieuwe ingrepen, er zal gebruik gemaakt worden van de ‘routekaarten’ die door sectoren met slappe knieën al zijn aangereikt. Wie het niet gaat redden had een bedrijf dat toch al niet levensvatbaar was, is het narratief dat door een enkele minister al in de mond genomen werd. Het is zoiets als de poten onder je stoel wegzagen en dan beweren dat die stoel toch al ondeugdelijk was. Mona’s petitie lijkt met dat aantal stemmen een stevig signaal af te geven, maar met die sterke focus op het coronatoegangsbewijs moet het, volgens mij althans, niet gaan lijken alsof we met de afschaffing ervan van het werkelijke probleem af zijn.

Over de auteur

Hielke de Boer heeft meer dan dertig jaar in de financiële sector gewerkt bij zowel internationaal opererende bedrijven als kleine sociaal-culturele instellingen. Zijn columns betrekken de maatschappelijke ontwikkelingen in een context van geopolitiek, culturele verschijnselen en historische achtergronden.

Foto: Tiedo Groeneveld