Vacature: verbindende ministers met hart voor héél Nederland

Vacature: verbindende ministers met hart voor héél Nederland

COLUMN – Wanneer Nederland op het punt lijkt te zijn gekomen dat stemmen zinloos voelt.

Vraag aan een willekeurig iemand aan welke politieke partij, welke politicus, die zijn stem wilt geven en de kans is zeer groot dat hij in het ongewisse blijft. Diegene weet het gewoonweg niet meer. Wat hij wel weet is dat hij zijn buik vol heeft van alle polarisatie in dit land, van alle populisme, identiteits- en egopolitiek en leugens van politici voor eigen gewin. Er heerst een algeheel gevoel van ‘er klaar mee zijn’, waarbij je het liefst grote schoonmaak zou willen houden zonder nog een voorselectie te houden tussen welke politicus je vertrouwen wel en niet waard is, maar ze gewoonweg collectief bij het grof vuil wilt zetten om daarna weer met een schone lei te beginnen.

Met een nieuwe groep oprechte en integere politici die wel een hart hebben voor Nederland. Politici die niet alleen uit de randstedelijke elitaire grabbelbak voortkomen, maar juist politici die heel Nederland representeren en niet regeren vanuit ego, maar vanuit wat goed is voor iedereen in Nederland. Die regeren vanuit een algemeen belang op hoofdlijnen dat alle mensen in Nederland de ruimte biedt om samen met elkaar Nederland vorm te geven op een manier dat iedereen op zijn eigen manier succesvol mag en kan zijn. Zodat je helemaal geen voedselbanken en wat voor banken dan ook noch basisinkomen nodig hebt, waarmee je iedereen alleen nog afhankelijker maakt van de overheid, terwijl de meeste mensen zich met de juiste aangeboden ruimte prima zelfstandig succesvol kunnen ontwikkelen.

Politici gezocht waarvoor het niet uitmaakt wat je afkomst is, waarvoor je je afkomst ook niet hoeft te verzwijgen in de Basisregistratie Personen omdat het gewoon normaal is dat je niemand discrimineert op basis van afkomst. Want wat nu gebeurt is ook discriminatie. Een land dat ervoor kiest iemands afkomst structureel niet op te nemen in wettelijke stukken, ontkent daarmee per definitie deze mensen als geheel. Maar ook het toepassen van ‘positieve discriminatie’ is voor een individu lang niet zo positief als het klinkt. Onuitgesproken geef je daarmee als samenleving aan dat degene het niet redt op eigen kracht. Je krijgt dan als individu een soort tweederangslabel opgeplakt, waarbij je aan de samenleving mede het signaal afgeeft dat het in orde is om diegene als minderwaardig te behandelen.

Groningers willen vooral politici die voortvarend erkenning bieden vanuit vertrouwen. Zonder dat er gekeken wordt naar de geografische ligging van zijn bedrijf of woning ten opzichte van het epicentrum van het aardbevingsgebied. Woningeigenaren op de rand van aardbevingsgebied die nog maar sinds een kleine twee jaar aardbevingsschade mogen melden, wonen in net zo’n verscheurd huis als in het epicentrum en lopen tot nu toe alleen maar op tegen een hoge muur. Het is mensonterend hoe je mensen letterlijk kapot ziet gaan. Die mensen willen primair hun onbeschadigde huis terug, hun volste recht.

Mensen willen politici die zien dat de internationale kracht van Nederland niet alleen gelegen is in de Randstad, maar ook het ommeland. Dat er ook domme boeren in steden wonen en verhoudingsgewijs evenveel slimme mensen in het ommeland en dat deze laatste ook recht hebben op kwalitatief onderwijs op hoog niveau op de plek waar zij wonen. Ze willen politici die elk individu, ongeacht wat dan ook, gelijkwaardige kansen biedt en mensen beoordelen op hun daden in plaats van hun uiterlijk of afkomst. 
Mensen willen een landelijk bestuur dat haar bezuinigingen niet afwentelt op lagere overheden door taken te decentraliseren en vervolgens geen financiële middelen over te dragen, zoals onder Rutte is gebeurd. Ze willen dat landelijke, provinciale en lokale besturen samenwerken in plaats van elkaar tegen te werken. Ze willen dat gemeenten prioriteiten stellen in algemeen belang, naar het belastinggeld dat ze ter beschikking hebben en niet dat mismanagement op het jeugdzorgdossier leidt tot nog meer bezuinigen op andere gemeentelijke beleidsvelden en het verder wegbezuinigen van personeel terwijl er alleen maar taken bij komen. Een bestuur dat in staat is ook financieel en juridisch verantwoorde keuzes te maken in landsbelang in plaats van vanzelfsprekend te denken: “Dan verhogen we de belastingen toch maar weer.”

Er is een hoge nood aan politici die minder vooringenomen zijn en minder denken vanuit vooroordelen. Er wordt veel te simplistisch gedacht over de leefomstandigheden van mensen. Een op papier goed salaris is met extra onderwijs-, zorgkosten en mogelijk ook nog aardbevingsschade een laag salaris in de praktijk. Een laag salaris op papier is mogelijk toch een goed salaris in de praktijk door heel veel mazzel in het leven en familie en vrienden als vangnet.

Kinderen willen een land waarin ze zelf bepalen wie ze willen zijn, met wat ze willen spelen, hoe ze dat willen doen, in plaats van een samenleving die nu aan hen opdringt dat ze zo neutraal mogelijk moeten zijn om maatschappelijke goedkeuring te ontvangen. De samenleving wordt op dit moment overspoeld door het beeld alsof kinderen geen eigen keuzes maken en alles voor hen gekozen wordt. Een beeld dat de werkelijkheid geweld aan doet. Want elke ouder die zijn kind van jongsaf de ruimte biedt eigen keuzes te maken, weet hoe eigenzinnig stuurloos een kind kan zijn en dat je verdomme je kind psychisch zou moet breken om iets aan hem te willen slijten dat hij niet wilt. In een gezonde gezinsdynamiek kiest het kind waar dat zelf, passend bij hoeveel verantwoordelijkheid hij op dat moment al kan dragen, al toe in staat is en niet de ouders én zeker niet de samenleving.

Ouders willen politici die waarborgen dat kinderen niet onnodig psychisch worden beschadigd op school, omdat ze lesstof aangeboden krijgen waarvoor ze emotioneel nog niet klaar zijn om dat te behappen, maar ook lesstof die op zoek gaat naar de hele waarheid in plaats van de halve.

Politici die het landsbelang voorop stellen, ook in samenhang met de rest van de wereld. Want zonder een gezond gevoel van eigenwaarde, ben je nooit in staat om een gelijkwaardige relatie met de rest van de wereld aan te gaan noch échte vluchtelingen die bescherming vragen aan Nederland deze ook te kunnen bieden.

Nederland geleid door een minister-president waarop je als landgenoten kan vertrouwen, die verbindt, iedereen in Nederland in zijn kracht wilt plaatsen en waarbij het niet uitmaakt welke seksuele geaardheid of geslacht deze minister-president heeft. Gewoonweg degene die het meest in de wieg is gelegd voor deze belangrijke volksvertegenwoordigende rol.

Gesteund door deskundige, effectieve en pragmatische ministers en staatssecretarissen die hoofd- en bijzaken van elkaar weten te onderscheiden en voortvarend de ontstane maatschappelijke problemen kunnen oplossen op het gebied van armoede, wonen, zorg, onderwijs, energie, veiligheid, pensioen, openbare infrastructuur, milieu, economie… oftewel gezocht: het kabinet dat in staat is Nederland weer op te bouwen, robuust te maken en te leiden op een manier dat het klaar is voor een succesvolle toekomst.

Over de auteur

Deze column is geschreven door ing. Vicki Van Lommel. Van Lommel schrijft over duurzaamheid, klimaat, energie, circulaire economie, politiek en samenleving.

Foto: Vicki Van Lommel