Column: Italianen kunnen niet van je winnen (4)

Column: Italianen kunnen niet van je winnen (4)

COLUMN – Niet lang na de oorlog namen de Amerikanen het propagandaverhaal van de nazi’s feitelijk over, met dit verschil dat de joden er uitgelicht werden en een exclusieve slachtofferrol toebedeeld kregen. Het plan voor een eigen staat bestond al decennia daarvoor en ze hebben meerdere gebieden aangeboden gekregen om zich te vestigen, maar dankzij een intensieve internationale lobby werd het dan toch de huidige locatie in het Midden Oosten en begon er een nieuwe geschiedenis.

Vooral de Amerikaanse bevolking, maar in het verlengde hiervan de rest van het Westen, werd bang gemaakt met wat overbleef van dat verhaal: datzelfde socialistische systeem (dat verantwoordelijk was voor onze bevrijding) waar de nazi’s het op gemunt hadden. Alles veranderde, niks veranderde. De Truman doctrine bracht, samen met het lawaai van McCarthy, affiches in het openbare leven die niet opgevallen zouden zijn in nazi-Duitsland. We lieten het allemaal maar gebeuren. De door hen gehanteerde tactiek om mensen te beschuldigen met zwak of zelfs onbestaand bewijs is zelfs naar de laatste vernoemd (het ‘McCarthyisme’), maar verschilt niks van de tactiek van de nazi’s die hun vermeende vijand demonisch afschilderden. Iets dat het McCarthyisme kenmerkte was dat de meerderheid van de politici en journalisten zijn verhaal slikten en hierin meegingen, zelfs vaak tegen beter weten in. Het werd een ware heksenjacht waarbij een infiltratie van communisten werd gefantaseerd, ze zouden overal zitten: in bedrijven, op kantoren en universiteiten, bij de kranten en zelfs in Hollywood zou het ervan wemelen. Het was een herhaling van een scenario van twintig jaar eerder, want het intellectuele en artistieke leven kwam zwaar onder druk te staan en velen, waaronder Charlie Chaplin, gingen in ballingschap. Hollywood werd feitelijk gegijzeld en talloze films zijn eigenlijk niets meer dan propaganda gericht op het eigen publiek.

Fantastische verhalen zoals de honderd miljoen doden van Stalin (niet te herleiden vanuit de bevolkingsstatistieken), de Goelag Archipel (waar het sterftepercentage lager lag dan in de huidige Amerikaanse gevangenissen) zijn niet terug te vinden in zowel de Sovjet archieven die de laatste jaren openbaar zijn gemaakt voor onderzoekers, als de jaarstatistieken van de CIA, die gruwelijk veel meer bijhoudt dan je je kunt voorstellen. De angstfactor was aanwezig in de vorm van een aanhoudende dreiging van een nucleaire oorlog (waar de VS zelf mee begonnen waren) en zulke beeldvormingen bepalen nu nog steeds vaak de opinie over een land waar de meesten van ons eigenlijk niks van weten (in jouw smartphone zitten Russische patenten zonder welke het ding niet eens zou werken). In het kader van het opnieuw creëren van de voorstelling dat Rusland een gevaarlijke antagonist is komt dat wel goed uit. Dat de bevolking zelf doel is van zo’n campagne (het beïnvloeden van je wereldbeeld) en het Westen zelf de misdaden pleegt waar ze de andere kant van beschuldigt, wordt eigenlijk niet beseft. Kapitalisme is competitief en beoogt de tegenstander uit te schakelen, met welke middelen dan ook.

 

Die edelmoedige Amerikanen

Dat het er in de jaren ’50 in wetenschapskringen in de VS toch milder (of geraffineerder) aan toe ging dan in de jaren ’30 in Duitsland wordt wel geïllustreerd door het feit dat Albert Einstein in de VS bleef wonen, een man die nota bene openlijk zijn bewondering voor Stalin had uitgesproken. Blijkbaar hadden de Amerikanen geleerd van de wetenschappelijke leegloop destijds, want ook figuren als Wernher von Braun werden door onze Atlantische ‘bondgenoot’ zonder enig probleem ingezet voor de ontwikkeling van Amerikaanse ballistische raketten. Er waren vele anderen, maar Von Braun is wel het meest typerende voorbeeld van het corrupte Westerse opportunisme. Hij werkte al in 1934 in het geheim aan militair onderzoek voor de nazi’s, werd later lid van de SS en heeft persoonlijk bij de Führer aangedrongen op de ontwikkeling van de beruchte V2 raket, die in Londen en Antwerpen vele slachtoffers maakte. Personeel rekruteerde hij uit Buchenwald, dat dwangarbeid moest verrichten in de ondergrondse fabriek Mittelwerk, waar uithongering en willekeurige ophanging (zo’n 12 per dag) de normale procedure waren. Von Braun stapte bij inspectie doodgemoedereerd over de lijken heen. Het Neurenberg tribunaal, dat de laatste tijd weer vaak genoemd wordt, was deels een showproces waarbij voornamelijk de meest zichtbare nazi’s werden berecht. Maar er waren vele die bruikbaar waren voor het Westen en die uit het zicht gemanoeuvreerd werden om vervolgens weer in topposities aan de slag te gaan in wetenschap, bestuur en … farmaceutische industrie.

Terwijl dus de meest weerzinwekkende nazi’s na de oorlog zonder een veroordeling weer op diverse belangrijke posities kwamen, werden wij ondertussen getrakteerd op retoriek die op niks anders gebaseerd was dan loze paranoia die niet gehinderd werd door gedegen feitenkennis. Wat fijntjes wordt verwoord door de journalist George Reedy, die veel met McCarthy optrok. Ietwat gechargeerd noteerde Reedy over hem: “Hij kon Karl Marx nog niet onderscheiden van Groucho Marx” (een komiek en tv presentator). Voor de pers maakte dit holle verhaal blijkbaar niet uit, hij zorgde dag na dag telkens weer voor sensatie, nieuws en opmerkelijke citaten. Zoals een journalist opmerkte: “McCarthy was een droomverhaal. We waren niet van de voorpagina te branden. Vier jaar lang”. De grote mediabedrijven hebben in dit soort zaken duidelijk niet hun prioriteit bij de waarheid liggen.

 

Wat nooit is weg geweest

Tot in de tijd waar wijzelf in leven. Wij achten ons zo rationeel en verlichter dan toen, maar laten ons net zo goed leiden door wat ons het beste, deugdzame gevoel geeft, ook al ontbreekt de logica. Media en commercie leven van dat principe. Rapporten van de OPCW waren bijvoorbeeld in 2003 openlijk beschikbaar, maar dat Saddam Hussein geen WMD’s had werd niet door de grote media naar voren gebracht. De NOS stuurde pas anderhalf jaar na de Maidan in 2014 een verslaggever naar de Donbass, die het gebied in alle windrichtingen doorkruiste en niets van Russische militaire aanwezigheid aantrof, maar ik herinner me nog de opmerkelijke slotzin ‘en toch zitten ze er’. Dat de achtereenvolgende kabinetten van Balkenende en Rutte steeds verder onze Grondwet hebben uitgehold door bevoegdheden over te hevelen naar supranationale organisaties als de EU en het WHO komt niet op de voorpagina’s. En waar de QR-dwang toe moet leiden vertellen ze je helemaal al niet: dat het hele financiële systeem op de schop gaat en dat dit gaat uitmonden in een onteigening van de burger, niet alleen gericht op je materiele bezit (“you’ll own nothing and you’ll be happy”), maar ook op je psychisch functioneren en je individuele spirituele beleving. De burger gereduceerd tot productiefactor, ontdaan van persoonlijke kenmerken. Het is een totale ont-eigen-ing die moeilijk is voor te stellen.

Roosevelt zag de redelijkheid in van het socialistische idee en zocht toenadering. Met Truman werd deze intentie afgekapt en werd de uitbreiding van de invloed van het industriële complex voortgezet tot wat nu Big Pharma, Big Tech en Big Finance heet. Eisenhower waarschuwde ervoor, John F. Kennedy waarschuwde ervoor. De vijand was nooit aan de andere kant van het IJzeren Gordijn, maar in het idee van de autonome rechten van de gewone man en vrouw, jij en ik. En sluipenderwijs werd wat gemeenschapsgoed zou moeten zijn steeds meer weggehaald van de burger, iets waar grote mediaholdings gewillig aan meewerkten. De mainstream van de landelijke pers is een hoer die zich voor het karretje van de sensationele overheidsleugen laat spannen.

“Het is, zo voegt u er aan toe, aan de toe-eigening van grond en kapitaal te danken dat de mens, die over niets anders dan zijn handen beschikt, werk vindt en inkomen verwerft. Het is integendeel door die individuele toe-eigening van de grond dat de mens slechts over zijn handen beschikt. […] Wanneer u een man in een vacuüm plaatst, berooft u hem van lucht. Hetzelfde doet u wanneer u hem van de grond (en kapitaal, HdB) berooft. U plaatst hem dan in het vacuüm van de rijkdom, zodat hij alleen kan leven op uw voorwaarden” – Jean Hyppolyte de Colins (1783 – 1859)

Link naar het eerste deel: “Italianen kunnen niet van je winnen (1)”

Link naar het tweede deel: “Italianen kunnen niet van je winnen (2)”

Link naar het derde deel: “Italianen kunnen niet van je winnen (3)”

Over de auteur

Hielke de Boer heeft meer dan dertig jaar in de financiële sector gewerkt bij zowel internationaal opererende bedrijven als kleine sociaal-culturele instellingen. Zijn columns betrekken de maatschappelijke ontwikkelingen in een context van geopolitiek, culturele verschijnselen en historische achtergronden.

Foto: Tiedo Groeneveld